دوستان نهایت عزیز ، با عرض ادب و سلام حضور همه شما ، اینک دو پارچه شعر از شکیب کریمپور خدمت تان تقدیم است ، امید که مورد پسند خاطر شما قرار گیرد

امید در سیاهی

به تو اي مرد كه شب هاي سياهت بگذشت

به تو در هاي اميد

همه باز اند و دگر سياهي و وحشتزدگي

رخت بربست

و دگر ننگ به پيشاني ان سياهي ماند

بس چه خوب است كه شب رفت , ولي

كاش از اوج شرارت ميماند ,

آن تفنگدار

كاش از سيلي زمانه مياموخت ,

كه دگر پشته ز كشتار نميساخت

و به اشكي كه مهره مهره ز چشم يتيم بچه گان

ريخته در گونه آن معصومان

ارج ميگذاشت و ندامت ميكرد

كاش مرحم ميگذاشت

به دانه دانه زخم شرارت

به لكه هاي دور فلاكت

و خجالت زده سر را به گريبان ميكرد

كه تو انگه به چه نامي در مردم رفتي ؟

و ز او نان و نمك خوردي ,

و انگه اش به ماتم بنشاندي ...

و چه زار گريست زني كه محرم او را تو گرفتي



بيا هنوز در توبه به درگاه او باز است

و خلق دگر باورش دارند

كه دگر سرد نگردد ,

وجود شان ز سايه تفنگ و تفنگدار

كه دگر ناله نيايد ز گلوي زن مظلوم

وكودكان همه شادي كنند و بخوانند

كه ميهن آزاد است







هجرت





ندانم از کجا گویم

ندانم از چه ها گویم

ز درد غربتم یا وز گریبانگیر ستم های ستمگر ها

که تا ااکنون گریبان بسی را سخت میگیرند

و دست از ظلم مردم برنمیدارند



ندانم از کجا گویم

ندانم از چه ها گویم

وزین محنت سرای هجرتم یا از نبود خوبی و پیوند انسانی

که از یکسو نگیرندم بسان آدمی تحویل

ز سوی سخت کوشند تا که در عمق حقارت ها

ویک باب خیمه توهین

در آن نازلترین جائیکه ممکن است

کمی بالا تر از حیوان اهلی

مکانی بهتر از یک دشت نا میمون

به پاداش همه افسردگی هایم

بنام حق و آزادی

زروی لطف تحویلم کنند

اما به صد افسوس گویندم



که ای مهمان ناخوانده ، همین دشتت مبارک باد

وگر نه بیش ازین ، در هجرتت کمک نخواهی شد

پرنده