چون درخت فروردین

چــون درخت فـــروردین پـــر شکوفه شـد جــانم

دامنــی ز گل دارم بـــــر چـــه کس بیــــافشانــــم

ای نسیـــم جـــان پــرور امشب از بــرم بگـــــذار

ور نــــه این چنین پــر گل تــا سحـــر نمی مــانم

لالـــه وار خــورشیــدی در دلــم شکــوفا شــــــد

صــــد بهــار گــرمی زا ســر زد از زمسـتـــانــم

دانـــه امیـــد آخــر شـــد نهـــــــا ل بــــــار آورد

صـــد جـــوانه پیــــدا شــد از تــلاش پنهانــــــــم

بـــوی یاسمــن دارد خـــــوابگــاه آغــــــوشــــــم

رنگ نستــــرن دارد شـــانه های عــــریــانـــــــم

شعــر همچـــو عـــودم را آتش دلـــــم ســـــــوزد

مــــوج عطـــر از آن رقصـــد در دل شبستانـــــم

کس بـــه بـــزم میخــــواران حـــال مـن نمیدانــــد

زانکـــه با دل پـــر خــون چـــون پیاله خنـــدانـــم

در کتــاب دل سیمیــن حــرف عشـــق میجــویــــم

روی گـــــونه میلـــرزد ســایــه های مــــــژگانــم