بهار من حذر از نو
بهـــار من حــذر از نــو بهاران مـــی کنی تـا کی
کتــاب خاطر ما را پــــریشان می کنـی تا کــــــی
در این خـــاموشی لبهـــا نگاهت صد زبـــان دارد
سرور عشق را از یار پنهـــان می کنی تـــاکــــی
مـــرا چون بنگری نا مهری از مــن حـذر کـردی
نسیم هـــرزه را با ژاله یکسان می کنی تا کـــــی